Go to the top

De dopamine van afleiding

Op mijn gemak lees ik mijn dagelijkse portie vakliteratuur. Vandaag schrijft Dimitri Lambermont uitgebreid over de verschillen in schrijven tussen vroeger en nu: contentwriting vergt een nieuwe aanpak. Tussen de longcopy van de glossy brochure en de vluchtige nieuwsfeiten op de smartphone liggen lichtjaren. De aandacht van de lezer vasthouden wordt met de dag ingewikkelder. Wat blijft is de dopaminerush van de afleiding, de belofte van ontspanning en vermaak. Ook voor de maker trouwens.

Normaal gesproken blijf ik zelf redelijk makkelijk bij de les: ik krijg mijn inspiratie tijdens wandelingen met de hond en verwerk de tekst op mijn rustige werkplek. Vanachter mijn bureau kijk ik over de Vecht aan de ene en mijn tuin aan de andere kant. Geen mensen om me heen, geen muziek, geen verkeerslawaai. Rustgevend, totdat er een ijsvogel de tuin invliegt en ik met mijn neus op de feiten word gedrukt: mijn aandacht heeft de vluchtigheid van een vloeipapiertje, is met een natte vinger te lijmen. Mijn rush komt uit de natuur vandaag. Om de haverklap zie ik een blauwe flits vanuit mijn ooghoeken. Hij of zij nestelt in de laurier. En dan zit mijn hoofd vol: Wat is ie groot! Is het wel een ijsvogel, die zijn toch kleiner? Als het nu maar niet meer gaat vriezen! Welk materiaal is nodig voor het nest?

Ik weet weer waarom ik ’s nachts effectiever ben dan overdag. De lessen van Dimitri verwerk ik vannacht wel weer in de workshop ‘succesvoller schrijven’ die morgen op het programma staat. Voor nu trek ik er dan maar op uit, even de zinnen verzetten. Met verborgen sneeuwklokjes, verliefde futen en majestueuze ooievaars. Gezonde inspiratie in een woelige wereld.