Go to the top

Geven loont is óók vrijwilligerswerk

Cormeta tandem brug

Cormeta tandem brug

Deze week is het ‘International Networking Week’ en ik bereid me al voor op een stortvloed van ‘thank you’ berichtjes op mijn tijdlijnen. Begrijp me goed, ik geloof met hart in ziel in ‘geven loont’. Daarvoor gebruik ik dagelijks mijn netwerk voor mijn netwerk. En ik voeg ook de daad bij het woord, op best veel fronten. Zonder daarvoor een ‘thank you’ te willen of te verwachten. Het liefst doe ik dat met fysieke inzet, niet met mijn ambacht. Dus geen onbetaalde stukjes schrijverij, maar actief iets doen voor een goed doel. Een van die ‘iets’-zaken is fietsen met blinden en slechtzienden, met de stichting Cormeta. Zij organiseren wandelen, zwemmen én fietsen. Dit laatste is mijn keuze.

Iedere 1e zondag van de maand komen voor- en achterrijders (dat is de terminologie voor blinden en slechtzienden) uit de wijde omtrek van Amsterdam bijeen op het Amstelstation. Een van de deelnemers verzorgt een indrukwekkend concert op de piano. We drinken een kop koffie in de hal, terwijl ons harde gelach en onze luide welkomkreten verbaasde blikken ontlokken aan slaperige zondagsreizigers. Wie is hier blind? Wie ziet slecht? Wie krijgt alles nog scherp op het netvlies? Grenzen vervagen hier. Het doet er ook niet toe. Het zijn mensen met hart voor elkaar.

De rolverdeling wordt pas duidelijk bij de wc-stop: in colonne naar de toiletten, een hand op iedere schouder. In de fietsenstalling worden de tandems ingedeeld en op maat afgesteld. Groot bij groot, klein bij klein of groot bij klein. Hoe je eruitziet, wat je doet of laat, het maakt niet uit. Samen vormen we een redelijke doorsnee uit de maatschappij. We werken of werkten bij de gemeente, de politie, als journalist, als winkelier, in de telecom, bij een uitgeverij, als zelfstandige en nog veel meer. Velen genieten van hun pensioen of maken het beste van hun tijd zonder betaald werk. Vrije tijd wordt ingevuld met een veelheid aan activiteiten, variërend van lessen Nederlands als 2e taal tot Verkeersveiligheid op de fiets en sporten als ‘tennissen voor blinden’. Zingen of musiceren scoort het hoogst.

Tijdens de fietstochten wordt veel energie gestoken in het uitleggen aan zienden wat slechtziendheid of blindheid betekent. Wat daarbij opvalt, is dat er geen overeenstemming wordt bereikt over het vraagstuk “wie is beter af; vanaf de geboorte blind of op latere leeftijd blind geworden”. De stemmen staken, altijd.

Ook na 20 jaar blijf ik onder de indruk hoe deze groep mensen weet om te gaan met hindernissen en tegenslagen, met als belangrijkste wapen hun levenslust en de kracht om hulp te vragen. Ieder op eigen wijze. Ik neem na iedere tocht of ontmoeting weer grote, belangrijke lessen in moed en dankbaarheid mee. De voorbeelden zijn indrukwekkend. Ik leer van hen om dankbaar te zijn met wat ik allemaal kan: snel inkopen doen, zelf koken, me snel verplaatsen, zelf kleurencombinaties bepalen, … Je aanpassen aan veranderende omstandigheden, hun 2e natuur. Hun voorbeeld leidt mijn weg, ook buiten de fietstochten om.

Helaas ben ik op een punt gekomen dat mijn conditie het niet (meer) toelaat om de groep bij te houden. Vooral door stevige voorrijders, met kracht in de benen. Daarom ben ik zoek naar opvolgers:

  • Kun je fietsen en heb je een stem?
  • Ben je 3 zondagen beschikbaar in de periode april t/m november?
  • Leg je makkelijk contact?
  • Wil je vertellen over de omgeving, over koetjes en kalfjes, of liever serieuze zaken?

De groep zal je bieden:

  • Energie en verbinding
  • Nederigheid
  • Blijheid met je eigen bestaan.

Laat een bericht achter als je vrijwilliger wilt worden. Of als je iemand kent.