Go to the top

De Buurtkok kookt tegen eenzaamheid

Het eerste lustrum van De Buurtkok is me ontgaan; time flies when you’re having fun. Het begon als een initiatief voor mijn lieve buurvrouw. Zij wilde na haar pensioen – als topcateraar – weer “iets omhanden hebben”. Dat heeft ze geweten.

Het begon allemaal klein: ze wilde maximaal één dagje per week koken, maar niet te veel last hebben van stapels boodschappen, uiteenlopende dieetwensen, bergen afwas, gebroken serviesgoed, vuile tafellakens en zo. De gasten mochten ook niet te lang blijven. Ga er maar aanstaan. Nu wonen er in onze omgeving veel mensen zoals ik: houden van lekker eten en willen ook best koken mits het niet te ingewikkeld is, te lang duurt of als je erbij moet blijven… Mijn kokende buurvrouw woont op een van de allermooiste plekjes van Nederland, in een kunstenaarshuisje aan een meer met vrij uitzicht. Eureka: “Dan komen ze de maaltijden maar zelf halen, dan zie ik mijn buren ook nog eens”. Van koken heb ik geen verstand, van concepten en tekstschrijven des te meer. De Buurtkok was geboren. Als logo fröbelde ik een ‘stokpoppetje’, voor art direction was geen budget. Twee dagen na haar hartenkreet stond het idee in de steigers en was de flyer verspreid: culinaire hoofdmaaltijden om af te halen, om de hoek, iedere donderdag tussen 17.30 en 19.00 uur.

Inmiddels gaan we al het 7e jaar in. Na de eerste aanmeldingen van de 8 naaste buren in ons buitengebied zijn we uitgegroeid tot een verzendlijst van bijna 100 adressen. Het is inmiddels een geoliede machine: op dinsdag versturen we een mailtje met het menu van de week, uiterlijk woensdagavond te bestellen en op donderdagavond komen de afhalers bij elkaar. Menu-items als ‘Boeuf Bourguignon’, ‘Thaise curry met grote garnalen’ en ‘Marokkaans stoofpotje’ trekken steeds meer klanten. De gevarieerde salades (vaak uit eigen tuin), groentes en innovatieve bijgerechten zijn ook niet te versmaden. “Een buurtkokkie doen” is inmiddels een gevleugelde kreet. ‘s Zomers op het terras, in de wintermaanden gezellig op elkaar gepakt in de woonkamer. Wijntje, babbeltje, laatste nieuws. Binnen 1½ uur is iedereen weer vertrokken, met een draagtasje en een goed humeur. Om rustig thuis te eten of de maaltijd te delen met een ‘dijkgenoot’. Bij slecht weer is ‘meneer de Buurtkok’ niet te beroerd om ijzel en sneeuw te trotseren en ‘dat alleenstaande vrouwtje verderop’ de bestelde maaltijd bij uitzondering thuis te bezorgen. Nieuwelingen op de dijk vinden snel hun weg naar ‘het Heerlijkheidswater’ en veroveren hun plek in ons gemeenschapje.

Morgen is de cirkel rond. Als lekker hapje na de copieuze kerstmaaltijden hebben we een stamppotje zuurkool met eendenboutjes, stevige aardappelpuree en glanzende spruitjes. De laatste maaltijd van dit jaar is dezelfde als de eerste van De Buurtkok. Gelukkig gaan we in 2018 gewoon door. De kok kookt, de blogger schrijft, we delen onze talenten met de buren en houden zo samen de eenzaamheid buiten de deur.